Ik geloof dat we met elkaar verbonden zijn op manieren die we niet helemaal begrijpen. Ik zat vandaag tegenover een meisje in de trein dat ik graag wilde fotograferen, maar ik durfde niet, dus ik wachtte tot ze haar ogen sloot voordat ik mijn telefoon in een onhandige hoek dwong en haar in een beroerd kader ving. Op het moment dat ik geruisloos afdrukte deed ze haar ogen open en keek me aan. Ik voelde mijn gezicht rood worden en liet mijn telefoon in mijn tas glijden, alsof ik bang was dat ze hem op zou eisen en de foto zou wissen. Fotografie als iets vies, ik snapte niet zo goed waaraan ik me zojuist schuldig had gemaakt. Ik keek een tijdje uit het raam, wachtend op het moment dat het rood mijn gezicht uit zou zakken, toen ik in de reflectie zag dat het meisje tegenover me haar telefoon ook in een onhandig kader had gedwongen en ik het was die haar aankeek dit keer, tot de trein me er bij Amsterdam Amstel uitliet.